O ιστός της φιλίας

Προχθές η συνάδελφός μου στο σχολείο είχε άδεια 1 ημέρας. Στη θέση της ήρθε , η Θεοδώρα η Κλειάνη, ένα νέο κορίτσι, γλυκύτατο και πολύ αξιόλογη συνάδελφος. Τη Δώρα την ήξερα και από πριν, την εκτιμούσα και μετρούσα τη γνώμη της σε όσα είχαμε συζητήσει. Αυτή τη φορά όμως, με κέρδισε ακόμα πιο πολύ. Όταν με είχε ρωτήσει από πριν, τι να κάνει, της είπα μην αγχώνεσαι, απόγευμα είναι, πρώτες μέρες, κανένα παιχνιδάκι, παραμυθάκι, δε χρειάζεται τίποτα το ιδιαίτερο.

 Όταν ήρθε όμως τη Δευτέρα είχε δει στο blog μου, ότι είχαμε κάνει για τη φιλία και όχι μόνο είχε προετοιμαστεί να κάνει με τα παιδιά τον ιστό της φιλίας, αλλά συνεργάστηκε άριστα και με τη συνάδελφο τη Ντίνα από το διπλανό συστεγαζόμενο τμήμα και το κάνανε μαζί. Όπως μου είπαν η δραστηριότητα βγήκε πάρα πολύ καλά και τα παιδιά το καταδιασκέδασαν. Έκανα όλο αυτό τον πρόλογο, γιατί είναι αυτά τα μικρά που σε κερδίζουν σε έναν άνθρωπο.

Άπλωσαν λοιπόν χαρτί του  μέτρου και τα παιδιά γύρω γύρω. Ο καθένας έπαιρνε την κλωστή και την τύλιγε στο δάχτυλό του. Πετούσε το κουβάρι στο φίλο του. Σχηματίστηκε έτσι ένας τεράστιος ιστός . Στη συνέχεια το κάθε παιδί με ζελοτέιπ, στερέωνε τον ιστό του στο χαρτί.

"Τα μολυβάκια" Εικονογράφηση ποιήματος

Χθες ξεκινήσαμε τη γνωριμία με το υλικό της τάξης μας. Ο καθένας πήρε τη μολυβοθήκη του όπου είχαμε τοποθετήσει μόνο τους μαρκαδόρους. Είδαμε πώς τους χρησιμοποιούμε σωστά και πώς τους τοποθετούμε στη μολυβοθήκη. 
Στη συνέχεια, διαβάσαμε το ποίημα "Τα μολύβια", της Κ Αρμενιάκου και της Κ. Χριστόγερου, από το βιβλίο " Η  Διαθεματικότητα μέσα από ένα ποίημα".
 Το ζωγραφίσαμε και αυτή ήταν η πρώτη μας επαφή με την ποίηση.

Και έτσι μπήκε το πρώτο μας μήλο στο "Δέντρο του ποιητή" 

                Aπό το ίδιο βιβλίο, παίξαμε το κουκλοθέατρο  «Το μολύβι και η ξύστρα». 

                                                           Οι κούκλες που έφτιαξα ήταν αυτές.

Παίξαμε με τους κανόνες της τάξης μας.

Τη σημερινή ανάρτηση την αφιερώνω στη φίλη μου Δέσποινα Παρταλά και στη φίλη μου Καλλιόπη Παπουτσάκη. Ο λόγος; Πολλοί. Θα ήθελα να τους αφιερώσω πολλά πράγματα και σε αυτές και σε άλλα εξαιρετικά κορίτσια που τον τελευταίο χρόνο έχουν ομορφύνει τη ζωή μου με την προσφορά τους και τη φιλία τους. Στην ώρα τους αυτά.

Να πω για τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Κάποιο βράδυ, ενώ δούλευα τους κανόνες, "Το σώμα μου μιλάει",  η Δέσποινα μόλις τους είδε, μου έστειλε κατ' ευθείαν το παιδάκι , που το βρήκε στο internet και μου είπε να το επεξεργαστώ.Το αποτέλεσμα ήταν αυτό:ΕΔΩ

Η Καλλιόπη, που μας έχει προσφέρει θαυμάσιες ιδέες, μετά από λίγες μέρες το προχώρησε πολλά βήματα παραπέρα. Το αντιστοίχισε με καρτέλες. Πήρα λοιπόν την ιδέα της και απλά άλλαξα τις εικόνες. Κορίτσια, ευχαριστώ.

Έκανα λοιπόν έναν πίνακα αναφοράς με το παιδάκι, που κάθεται στην παρεούλα

   Έφτιαξα κάρτες, που τις πλαστικοποίησα και τις κόλλησα σε γλωσσοπίεστρο. 

                                            Αντιστοιχίζαμε κάθε κάρτα σε έναν κανόνα

 Αυτή ήταν η τελική μορφή. Τα παιδιά μόλις βλέπουν να σηκώνεται μία κάρτα ξέρουν τι να κάνουν. Αλλά και τη δείχνουν στους συμμαθητές τους που δεν τηρούν τους κανόνες. Δουλεύει πολύ ωραία.

                                                      Οι εικόνες που χρησιμοποίησα:

Ημέρα φιλίας στο Νηπιαγωγείο

H Παρασκευή στο Νηπιαγωγείο μας ήταν η μέρα της φιλίας. Από το πρωί τα παιδιά με την κυρία  Σοφία, χωρίστηκαν σε ζευγαράκια, διαλέγοντας ένα φίλο. Κάνανε διάφορα παιχνίδια και γνωρίστηκαν καλύτερα με το φίλο τους.

Όλη τη μέρα ήταν μαζί. Στην τάξη, στο διάλλειμα, στο φαγητό, στο παιχνίδι, παντού.

Κάνανε τα βραχιόλια της φιλίας, όπου ο καθένας προσπάθησε να γράψει το όνομα του φίλου του.

                    Το μεσημέρι συνεχίσαμε με δραστηριότητες για την ημέρα της φιλίας.

Ζωγραφίσαμε το φίλο μας.

Παίρνοντας την ιδέα και τα ανθρωπάκια από την κυρία Ολυμπία Παπαγιώτη από το διπλανό μας τμήμα, κάναμε το σαλιγκάρι της φιλίας. Ο καθένας έβαψε και έκοψε το ανθρωπάκια του και το κολλήσαμε για να σχηματίσουμε το σαλιγκάρι. Βέβαια . κύκλο θέλαμε να κάνουμε, αλλά σαλιγκάρι μας προέκυψε. Δίπλα , ο καθένας έγραψε το όνομά του.